Maar gelukkig. Het gaat wonderwel goed. We nemen niet teveel mee, ‘nee is nee’ en dat begrijpen de jongens best. Hier en daar een compromis en we slaan ons er wel doorheen. Opgelucht naar huis.

Maar dan. Halverwege realiseer ik mij dat het belangrijkste voor vandaag nog in de winkel ligt. Luiers. Natuurlijk ik ging voor luiers. En nee, er zitten nu geen luiers in de overvolle boodschappentas. Voorzichtig zeg ik tegen Levi: ‘Oeps, we moeten nog even terug, luiers halen.’ Gelukkig is er nog energie en kracht genoeg in de mini beentjes van mijn 3- jarige en ook de stemming is ten goede gekeerd. We gaan weer terug. Onderweg krijgt Levi een goed idee. Laten we naar de drogisterij gaan voor luiers, de supermarkt hebben we al gehad. Inmiddels ben ik op het punt beland waarop ik alles best vind, als we die verrekte luiers maar krijgen. Dus op naar de drogist. 

Ook hier gaat het wonderlijk goed. Mijn meneertje kent de weg in de winkel en vraagt of hij even bij het speelgoed mag kijken. Natuurlijk, kan ik even rustig prijzen vergelijken…

Fout mama, fout! Uiteraard heb ik gezegd dat we geen speelgoed mee nemen. En natuurlijk weet Levi dat hij niet jarig is en er geen enkele reden voor een cadeautje is en natuurlijk…

Maar he, niemand wist dat daar een auto stond. Een prachtig rood exemplaar met aantrekkingskracht van een magneet. Je ziet het en je kan er niet omheen. Je bent 3 en je wil gewoon die auto hebben! Zo herkenbaar…

Helaas. Vandaag is mama streng. Nee is nee en wordt geen ja. Al enigszins geïrriteerd door de onontgonnen berg speelgoed thuis, is mijn antwoord heel helder. Bovendien hadden we van tevoren afgesproken dat er geen cadeau zou komen, dus mijn logica is volkomen helder. Lijkt me. 

Natuurlijk ziet kindlief dit heel anders. En ja hoor, nog voor we de winkel uit zijn is de eerste driftbui van de dag een feit. Geschreeuw, gestamp, met ziel en zaligheid en alles wat hij in zich heeft maakt mijn peuter mij vol overgave duidelijk dat die auto een onmisbare aanvulling op zijn collectie is. En mijn humeur… zit onder het vriespunt. En mijn geduld… al lang ergens verloren. En mijn compassie…oeps.

Maar uiterlijk kalm, geheel beheerst loods ik mijn peutertje de winkel uit. Met een stoïcijnse blik schuifel ik stapje voor stapje naar huis. Geen aandacht aan geven, gaat vanzelf over, rustig aan…

Ik kijk achterom en zie een doodongelukkig hummeltje op de stoep staan. En ja, ik vind het zielig. En ja, ik wil hem op mijn rug nemen en lekker naar huis brengen. En ja, het liefst geef ik hem die verrekte auto, maar opvoeden he.

En zo baan ik mij, met dreinende peuter aan mijn been een weg naar huis. We moeten oversteken. Ik haal een flinke trukendoos uit de kast om mijn peuter te bewegen voorzichtig met mij mee te lopen en goed uit te kijken voor het voorbij razende verkeer. Werkt niet. Resoluut pak ik hem op en loop met schreeuwende peuter over het zebrapad. 

En dan zie ik een collega mama. Ze raast me op een flitsende mama- fiets voorbij. Twee keurig gekapte kindjes voor en achterop. Ziet ze mijn vermoeidheid, mijn irritatie, mijn wanhoop? Geen idee maar ze doet iets groots. Iets magnifieks. Iets wat me raakt en waar ik een blog over schrijf. Ze geeft me een dikke knipoog. Ze raast voorbij, maar die knipoog. Waaruit herkenning blijkt, bemoediging. Kent niet iedere mama de periodes van gedoe, vermoeidheid en stress? En heeft niet iedereen af en toe een dreinend kind om zich heen? Of ben ik de enige die af en toe gewoon wat loop aan te klooien? Ben ik de enige die zonder pedagogisch plan soms gewoon uit mijn slof schiet? Ben ik de enige die op goed geluk probeert kids door het verkeer te loodsen? Nee. Deze knipoog zegt het me. En geeft deze vermoeide mama weer moed. 

Peuterlief heeft inmiddels een flinke driftbui te pakken en er is geen houden meer aan. De sluizen gaan open, de sirene gaat aan. Ik accepteer het. Het gaat vanzelf weer over. Gewoon wachten tot je bent uitgeraasd kerel. Niks meer aan te doen. En dit werkt. Ineens. Als een blad aan een boom. We zien een glijbaan en laten je auto’s ervan af racen. Je bent helemaal in je element. Alle gedoe vergeten. En zo blijf je mij verbazen, jij vat vol verassingen. 

De moraal van dit verhaal, lieve mede mama’s. Laten we af en toe wat liefs doen. Gewoon een knipoog. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje en dobberen wat rond met ons kroost. De ene dag schijnt de zon en het volgende moment bevinden we ons in een onweersbui. Het hoort erbij. We weten het en doen zo ontzettend ons best om er het allerbeste van te maken toch? Dus laten we gewoon lief zijn voor elkaar. Af en toe een knipoog. Doe je mee?

En flitsende mama met je keurige kindjes en je mooie mama-fiets; dankjewel!