Eten… we doen het graag in huize Surachot. Een flink deel van onze dagen brengen we in en om de keuken door, waar ook de eettafel staat en we regelmatig een ‘pauze moment’ inlassen.  

Net als in menig ander huishouden bestaat ons weekmenu veelal uit wat vaste ‘succesnummers’. Pasta carbonara, spruitjes (momenteel favoriet bij de mannen) en voor papa rijst met veel groenten en peper. Altijd heb ik gedacht en trots geroepen dat onze kinderen geen moeilijke eters zijn. Ze lusten immers alles en eten eerder te veel dan te weinig… 

 

Totdat… we een paar keer met de oudste aan tafel schuiven bij vrienden. ‘Lust ik niet’ klinkt het. Ik verschiet haast van kleur. Ik bedoel… mijn kinderen zouden dat nooit zeggen. Mijn kinderen eten wat de pot schaft en mijn kinderen zouden nooit bij voorbaat aan de haal gaan met ‘lust ik niet’. 

Niets blijkt minder waar. Kleuterlief begint nogal kritisch te worden op wat hem voorgeschoteld wordt en menigmaal zie ik een opa of oma met allerlei lekkers enigszins teleurgesteld afdruipen richting keuken. Resoluut afgewezen door mijn kleuter. Yep. Plaatsvervangende schaamte. Sorry opa, oma, vriendje, vriendinnetje… 

Ook kom ik er al snel achter waarom meneer thuis netjes alles eet wat de pot schaft. ‘Toevallig’ schaft de pot meestal precies de favorieten van kleuterlief… Iets met ‘geen zin in gedoe vanavond’. Vandaar de succesnummers en ons soms eentonige weekmenu, waar we overigens niet onder lijden hoor… 

 

Maar toch. Het eten. Ineens kan het een ‘dingetje’ zijn. Waar manlief en ik eerder uren aan tafel zaten en dol waren op allerhande culinaire gekkigheid, is het avondeten nu dagelijks een uitdaging. De ene dag een race tegen de klok, de volgende dag ontbreekt een ingrediënt (‘maar jij zou toch sperziebonen meenemen?’), dan weer jengelt er een baby, peuter schreeuwt zichzelf (bij gebrek aan een middagslaapje) van driftbui naar driftbui en als klap op de vuurpijl commentaar van kleuter: ‘Lust ik niet!’. 

Is het allemaal echt zo erg? Nee hoor. Gelukkig niet. Gelukkig zijn er genoeg dagen waarin alles op rolletjes loopt. We krijgen tijdens de maaltijd de wonderlijkste verhalen van kleuter en peuter voorgeschoteld en het lukt ons om ook zelf een vorkje mee te prikken… En op andere dagen, wanneer alles mis gaat, dan gaat het mis. We maken er geen punt (meer) van. Gemiste vitamientjes halen we de volgende dag wel weer in met een gezonde smoothie en als ze honger hebben eten ze wel. Soms moet ik accepteren dat zelfs aan tafel blijven zitten al teveel gevraagd is.  

 

En daarom houden we van ‘gekkigheid’. Van afwisseling. We slepen de matrassen naar de woonkamer, maken het donker, kijken een film en bestellen pizza op bed… Soms gaan we voor de smoothie en blijkt peuter gek op rauwe groene blaadjes van de spinazie. Soms gaat alles volgens plan en zitten we rond de klok van 5 met dampende pannen en gezonde trek rond de tafel. Soms lunchen we uitgebreid en lang (een van de voordelen van thuisonderwijs) en is ’s avonds een broodje genoeg. We noemen het onze georganiseerde chaos.  

 

En zo is ‘het eten’ vanzelf iets geworden waarover moet worden nagedacht en moet worden gepland. Bij sommige collega- mama’s zie ik prachtige weekschema’s voorbijkomen. Op dat level zit ik nog niet. Wellicht iets voor de toekomst. Voor nu houden wij nog even vast aan onze succesnummers en ben ik heel benieuwd wat die van jullie zijn.  

Enne… die kieskeurige kleuter… het is een fase, het is een fase (hoop ik).