Heb jij dat ook? Schuldgevoel? Dat klagerige stemmetje vanbinnen wat je zegt dat je die dag weer tekort bent geschoten? Ik wel. En ik ben niet de enige. Dat maakt het al een stuk gemakkelijker. Als mama voel ik me schuldig over alles. Teveel aandacht aan de een, te weinig aan de ander, teveel gewerkt, te weinig gespeeld, niet gezond gegeten, teveel tv gekeken. Uit m’n slof geschoten, de kamer niet opgeruimd. De gymkleren niet op tijd klaar gelegd, te laat op weg naar school. Geen zelfgebakken koekjes getrakteerd (een van de weinige voordelen van Corona; alles moet steriel verpakt dus kant en klaar😊). Teveel herrie in huis, te weinig naar de speeltuin geweest. Kortom; hier een kleine greep uit de duizenden aanklachten per dag. Maar waar komt dat nou eigenlijk vandaan? Waarom verwachten we van onszelf een soort superninja mama te zijn die alles onder controle heeft? Waar hebben we stage kunnen lopen voor het moederschap? Wanneer is het einde van onze ‘proefperiode’ in zicht? Is het de maatschappij die ons oplegt wat we allemaal moeten doen? Is het de beruchte druk van social media? Of houden we gewoon teveel van ons kroost en is perfect niet goed genoeg? 

Ik weet het niet. Maar struggelen doen we, dat weet ik wel.  

 

Eens leerde ik van mijn middelste, toen nog een jaar of twee, een hele wijze les. Het was in de ochtend. Hij was wakker. Ik (nog) niet. Om nog een kort momentje te kunnen snoozen dacht ik dat het een goed idee was om kindlief te vermaken met de telefoon. Waar onze oudste, als we niet uitkeken urenlang, in de ban kon zijn van een bewegend schermpje, gooide onze middelste de telefoon kwaad op bed. ‘Ik wil geen telefoon, ik wil mama!’ 

Briljant. Helemaal in de kern. Natuurlijk zijn onze kinderen gebaat bij de bekende rust, reinheid en regelmaat. En natuurlijk moeten we gewoon doen wat we moeten doen, maar er is ergens een grens. Ons kroost wil niet alleen maar een opgeruimd huis. Een schone was of een spectaculaire lunch. Ons kroost wil ‘mama’.  

En dat vraagt wat. Van mij in ieder geval wel. Onmogelijk is het immers om dag en nacht klaar te staan voor spelletjes, knuffels en voorlees avonturen. Wel is het mogelijk om kritisch te kijken naar de dingen die we doen en waarom we dingen wel of niet doen.  

In mijn praktijk van alledag betekent dat bijvoorbeeld dat, wanneer mijn kinderen niet iedere dag een schone trui aantrekken (ja ik weet, er zijn grenzen, maar je weet wat ik bedoel) dan scheelt mij dat een volle wasmand per dag en kan ik die tijd gebruiken om ’s avonds na het werk de kindjes met wat extra liefde en aandacht naar bed te brengen.  

Andersom is het net zo. Als ik na een week hard werken op een zaterdagmorgen in een ontplofte woonkamer sta, kan ik beter de eerste twee uur intensief met de kinderen gaan spelen. Het geeft ze rust, de honger naar aandacht is gestild en het geeft mij daarna meer gelegenheid om efficiënt de troep te lijf te gaan.  

En nee, niet alles loopt bij ons op rolletjes. Want exclusieve aandacht of niet; soms heb ik gewoon geen zin. En soms ben ik moe of vind ik het niet leuk. En soms ben ik niet geïnteresseerd in de avonturen van Spiderman of wil ik niet dat de tafel nog smeriger wordt door een of ander in elkaar te knutselen kunstwerk.  

Maar toch… het bewust nadenken over wat ik wel en niet oppak en hoe ik de tijd verdeel helpt me enigszins. Het helpt om momenten van exclusieve aandacht per kind te creëren.  

En is daarmee het schuldgevoel verdwenen? 

Welnee, daar hebben we nog wel duizend andere redenen voor. Ik bedoel… had ik je al verteld dat nu eigenlijk de hond naar buiten moet voor een plas en dat de bedden nog niet zijn opgemaakt? En wist je dat er nog een rondloopt zonder gepoetste tanden en dat ik dit weekend in ga zonder zelfgebakken taart? En wist je dat ik eigenlijk nog niet eens weekendboodschappen in huis heb dus dat we de zaterdagochtend ‘vieren’ met een boterham met pindakaas? En wist je dat de baby in de box staat met een te volle luier…? O ja, schuldgevoel…