Ik had eerder al 2 kinderen gekregen en in de tijd dat ik zwanger was van hen, was het nog niet gebruikelijk om echt een kraamplan te schrijven. Gedurende de afspraken bij de verloskundigen kwamen wel wat onderwerpen aan bod. Bij de zwangerschap van mijn oudste ben ik samen met mijn partner naar een pufcursus geweest waar we veel informatie kregen, maar die vooral erg gezellig was. Daarnaast zijn we naar een uitgebreide voorlichting over borstvoeding gegaan.

Bij de bevalling van mijn zoon had ik al lange tijd een onrustige buik. Na 2 dagen rommelen zette de bevalling door. Echter op het moment dat ik persweeën had moeten krijgen stopte het. Mijn onzekerheid zorgde voor teveel stress en ik blokkeerde. De verloskundige besloot dat we beter naar het ziekenhuis konden gaan. In het ziekenhuis aangekomen was ik zo boos en werkte ik mijn zoon zonder echte persweeën eruit. Ik hield er geen schade aan over, mijn zoon had echter de eerste dagen wel hoofdpijn en was misselijk.

 

Bij de zwangerschap van mijn tweede deed ik geen pufcursus meer en gaf ik inmiddels zelf informatie over borstvoeding aan zwangere ouders. Ik wist dit keer wat me te wachten stond. Het enige verschil was, dat wel geregeld hadden dat mijn ouders zouden komen voor als we onverhoopt toch naar het ziekenhuis moesten gaan.

Deze bevalling startte met het spontaan breken van de vliezen en op het moment dat mijn oudste in bed lag, zette de weeën door. Rustig bouwde het op en deed de endorfine zijn werk. Ik kon de weeën goed opvangen en het ging heel gemoedelijk. Tegen het einde ontdekte de verloskundige dat mijn tweede met haar hand op haar hoofdje lag en liet mijn vader de baarkruk uit de auto pakken. Op de baarkruk in mijn eigen slaapkamer werd heel beheerst en rustig mijn tweede kindje geboren. Ik pakte haar zelf aan en voelde gelijk dat het een meisje was. Ook aan deze bevalling, ondanks de complicatie, hield ik niets over.

 

Deze bevallingen in mijn achterhoofd maakten we het volgende plan.

Mijn pubers mochten in de buurt zijn en als ze het aankonden ook erbij zijn. Als de bevalling maar half liep zoals de eerdere bevallingen zou dit een indrukwekkende maar geen schokkende gebeurtenis zijn. Ik zou zoveel mogelijk mijn eigen lijf volgen, zodat de endorfine zijn werk kon doen en ik had volop vertrouwen in dat mijn lijf wist hoe het moest. Als back-up voor mijn pubers zou eventueel mijn moeder weer aanwezig zijn. Ze woont dichtbij, dus op elk gewenst moment konden we haar bellen. Met de pubers en hun vader (mijn ex-partner) spraken we af, dat hij ze bij mij zou brengen als het serieus werd en als hij ze niet kon brengen dat mijn moeder dan ze zou ophalen.

 

Op het kraamplan wat ik invulde stond dus weinig en het enige wat ik aangaf ik :"Laat mij vooral mijn eigen gang maar gaan" Geen zweverige ideeën of strakke verwachtingen, maar back to basic gewoon bevallen zoals de natuur dat bedoeld heeft.

 

Mijn pubers en partner gaf ik ook op deze wijze informatie. Ik vertelde hoe het vorige keren gegaan was en dat als het ongeveer weer zo zou gaan, wat ze dan te wachten stond.

 

Zo gingen we de laatste weken van de zwangerschap in.