Vandaag weer een gloednieuwe blog van gastblogger Bertina! Deze keer over slaap... alle moeders kunnen vast beamen hoe belangrijk dat is ;)

In de afgelopen periode zijn er in mijn omgeving een aantal kleine baby’s en daarmee ook nieuwe jonge ouders geboren. En wat voel ik me oud… als ik dit schrijf, als ik mijzelf als ‘ ervaren moeder’ het puntje van mijn tong moet afbijten goedbedoelde maar o zo onnodige adviezen in te slikken.

Zoals gezegd, met mijn drie jongens voel ik mij aardig ingewijd in het ouderschap, hoewel ik dagelijks voor verrassingen kom te staan en regelmatig zomaar wat aanmodder als het om opvoeden draait. 

Toch kan ik het echt niet laten een advies te delen. Die ene gouden tip die voor mij de sleutel bleek. Bleek inderdaad. Want ook ik heb er twee ‘ kinderen over gedaan’ om uit te vissen wat voor mij de gouden greep zou zijn. En ja, ook massa’s ouders, kraamhulpen, mama- artikelen en bloggers hebben mij er eerder op gewezen. En ja, ik was net zo eigenwijs als mijn kinderen groot zijn dus achteraf had ik mijzelf heel wat leed kunnen besparen. Als ik dit advies maar eerder op waarde schatte. Als…

De sleutel tot ontspannen ouderschap is (voor en volgens mij) even ingewikkeld als eenvoudig. Het is namelijk: SLAAP! Lieve jonge ouders: slaap! Lieve oudere ouders, lieve ervaren opvoeders en beginners aan deze tocht door onontgonnen gebied. Slaap alstublieft!

En eerlijk is eerlijk; aanvankelijk ging dit tegen mijn natuur in. Slaap was eerder zoiets als een noodzakelijk kwaad. Een hinderlijke onderbreking van de dag die zoveel te bieden had. En toen baby nummer 1 zich aandiende en overdag een powernap deed, ging ik zeer zeker niet mee voor een dutje. In plaats van de boel de boel te laten en het voorbeeld van mijn zoon te volgen ging in juist dan als een razende tekeer, wetende dat mijn vrije tijd een zeldzaam goed geworden was. Het huis MOEST aan kant, mijn boek MOEST uit, er MOESTEN duizend dingen gebeuren dus met gezwinde spoed aan de slag. Na zo’n anderhalf uur, uitgeput van al mijn moeten, diende zoonlief zich weer aan en moest er toch echt een volgende voeding in. Dit in combinatie met het nieuwe ouderschap, de onzekerheden die hierbij kwamen kijken en mijn gebrek aan slaap brachten mij er regelmatig toe dat ik mij afvroeg hoe ik dan ook nog MOEST genieten van dit alles. 

Was het allemaal kommer en kwel? O nee, zeer zeker niet. En ongetwijfeld zullen er massa’s jonge ouders zijn die hier moeiteloos doorheen rollen, kunnen multitasken, prima functioneren met wat minder slaap en genieten van alle nieuws. 

Baby nummer twee. Een ‘makkelijke' baby en echt een kindje van de klok, maakte het mij niet moeilijk. Ik kon precies uitrekenen hoeveel vrije tijd ik zou hebben bij de dagelijkse powernapjes en dit maakte het een stuk makkelijker. Langzaamaan leerde ik om de tijd die ik verwachtte te hebben wat bewuster in te delen.

En daar kwam baby nummer drie. Totaal anders. Weer een vat vol verassingen. Geen strak schema, minder structuur, maar helemaal op onze eigen manier. Baby nummer drie is, net als ik van nature, geen slaper. Al vanaf het moment dat hij kijken kon, vocht hij tegen de slaap. Altijd de grote broers nauwlettend in de gaten houden. Zodra er ook maar iets te beleven lijkt is slapen geen optie meer. Baby nummer drie is, niet huilerig, niet chagrijnig, maar vooral heel levendig. En ja, met twee grote broers in huis is er altijd rumoer dus van lieverlee werd ‘ slaap’ meer en meer zeldzaam. En daarom ben ik slaap zo gaan waarderen. Want hoewel ik van huis uit een haat-liefde verhouding met slapen heb, weet ik wel dat ik niet zonder kan. Mijn nachtrust is van levensbelang. Niet alleen voor mij maar vooral voor de mensen om mij heen. Geef mij twee goed gebroken nachten en je hebt het recept voor chagerijnigheid, teveel koffie, haperende denkvermogens en vooral de zwaarte van de gehele wereldproblematiek op mijn eigen schouders. Mijn huishouden wordt een chaos, mijn hoofd wordt een chaos, mijn gezin wordt… Nou ja, je kent het wel. 

Dus; zodra het moment zich voor doet, dat de drie mannen tegelijk hun lieve oogjes dicht doen, doe ik mee. Puinhoop of niet. Ik slaap. Want ik weet ook dat de kans vrij groot is dat ik de volgende ochtend al voor 05.00 uur wakker ben en dan heb ik genoeg tijd, en vooral energie om de rommel op te ruimen en te doen wat zo belangrijk is. 

Zoals gezegd; slapen is voor mij van levensbelang. Even eenvoudig als ingewikkeld.

Dus lieve ouder, opvoeder of wie dan ook: Slaap! (Of sport, of lees, of schrijf, of maak muziek, of vul zelf maar in).

Ik wens je alvast welterusten voor vanavond!