Zoals zoveel mensen zijn wij als gezin de afgelopen anderhalf jaar meer in en om het huis geweest dan gewoonlijk. Meer bij elkaar en meer op elkaars lip. En wat hebben we ervan geleerd…

Onder andere dit: minder is meer! Bij ons in ieder geval wel. Laat me je vertellen waarom. 

 

Onze kleine mannen houden van cadeautjes... Tja, welk kind niet. En deze papa en mama houden van blije kindjes en dus kwam er ongemerkt met regelmaat een cadeautje in huis. Het hoeft niet groot of duur te zijn, als het maar een cadeautje is… En zo kwam de dag waarop ik wanhopig uitriep: ‘Ik woon verdorie toch niet in een speelgoedwinkel!’ Hoe meer speelgoed er binnen kwam, hoe minder er uiteindelijk werd gespeeld. Tijd voor actie. Langzamerhand verdween het overgrote deel van het speelgoed naar de kelder. Af en toe ruilen we wat om en hebben onze kindjes hun ‘nieuwe’ speelgoed alsnog. Minder speelgoed betekent meer spelen… 

 

Eten. Zoals jullie misschien weten een van onze favoriete bezigheden. We genieten van allerhande lekkers, houden van rijk gevulde tafels, snacks en nieuwe dingen. Overvloed. En zo kwam de dag waarop we ons ‘genoeg’ hadden bereikt. Voeden we of vullen we? Natuurlijk houden we van gezond, maar ook hiervan is teveel overbodig. De kindjes genoten weer van een kommetje havermout in de ochtend en vroegen om een van hun favoriete maaltijden; rijst met banaan. De avond waarop we wegens vermoeidheid en tijdgebrek besloten te dineren met broodjes en pindakaas gaat de boeken in als de avond waarop we ons ‘avondontbijtje’ aten. Wat aten we er goed van en wat hadden we plezier. En zie; minder overvloed betekent meer genieten… 

 

Kleding. Een goed gevulde kledingkast vind ik erg handig waar het om kindjes gaat. Hoe vaak gebeurt het dat we de dag niet door komen met een enkel setje. Geknoei, een gat of scheur, een vlek. Bijna dagelijks gaat een extra broek in de was en wat is het dan handig om een fris schoon setje achter de hand te hebben. Dus… vol die kledingkast. Nu ben ik, zeker wat betreft kinderkleding, hartstochtelijk voorstander van tweedehands dus het kost een habbekrats. En zo vulde de kast zich gestaag en breidde de garderobe langzamerhand uit. Kleding in de kast, kleding die op de volgende drager ligt te wachten, in plastic opgeborgen in de kelder, kleding die ooit nog van pas komt… Kleding teveel. En zo kwam de dag waarop ik samen met de oudste een setje kleding voor school uitkoos. Onze Joël gaat het beste op eenvoud en organisatie. Praktisch als hij is heeft hij zijn kleding ingedeeld in setjes. Standaard setjes. Bij de blauwe broek hoort grijze trui met streep etc. En zo kwamen we erachter dat hij met vier setjes eigenlijk best een heel eind komt en dat hij al die andere truien niet eens mooi vindt, laat staan aantrekt. Meer kleding betekent minder dragen want; minder overzicht. Dus hop; zak erbij en uitzoeken maar. Helaas moet ik er eerlijk bij vertellen dat de meeste kleding niet via de voordeur verdween naar een goed doel, maar een paar planken lager bij broer Levi in de kast belandde. Laten we het erop houden dat Levi de eenvoudige praktische aanpak nog niet heeft omarmd en in ieder kledingstuk een kans zag.  

 

Maar he, zijn we nu echt zo’n benepen gezinnetje geworden waar eenvoud de scepter zwaait? Nee, dat niet. We proberen wel bewust met dingen om te gaan. Is hetgeen wat ik aan wil schaffen wel echt de moeite van het verzamelen en onderhouden waard?  

En soms laten we alle idealen los en gaan we genieten van de overdaad. Zoals die keren dat we eten bestellen, met natuurlijk de kindermenu’s met speeltjes. 

Bij onze laatste bestelling ging het fout. Helemaal mis. De bestelling klopte en gretig hapte ik in mijn broodje, tot ik twee zwaar teleurgestelde koppies zag. Het speeltje ontbrak bij het kindermenu! Een klein drama! Of toch niet…  

Zowaar! Een wonder voltrok zich! ‘Ach, dat speeltje komt later wel, vorige keer heb ik er ook niet zoveel mee gespeeld’ Huh?!? Zijn die wijze woorden van mijn oudste zoon? Ja hoor. En broer Levi volgde braaf de ingeslagen weg. Ze waren het eens. Speelgoed was niet zo nodig. En zo hadden ze ineens alle tijd en aandacht om te eten in plaats van drukte te maken om speelgoed wat we in elkaar moeten zetten, half kapot blijkt te zijn of de verkeerde kleur heeft. Geweldig! 

 

En daarom; minder is meer. En het werkt. Met alles. Minder afspraken is meer exclusieve aandacht voor elkaar. Minder scherm betekent meer spelen (en ja, ik beken, soms ook meer gedoe 😊). Minder…ach vul het zelf maar in. 

 

Dus; het multi tasken, waar wij vrouwen zo goed in zouden zijn, heb ik voorgoed vaarwel gezegd. Ik ben er niet goed in, het maakt me zenuwachtig en niet perse gezelliger. En nu wil ik jou uitdagen. Welk ‘meer’ ga jij ‘minder’ doen? Waar ligt jouw winst voor het oprapen?