Maandagochtend rond de klok van zes. De plicht roept en de kalmte van een heerlijk ‘niks- weekend’ heeft plaats gemaakt voor de structuur en het rumoer van alledag. Ik neem mijn dagelijkse douche en zoals het lot van menig moeder is ook mijn privacy daarbij geheel verdwenen. Vandaag ben ik in goed gezelschap van Levi (4) en baby Ruben. Hoewel.. baby Ruben is al lang geen baby meer, maar met zijn 7 maanden en bolle buik een echte dreumes. Zoals wel vaker heeft Levi zijn plekje gevonden bovenop de wasmachine en zit Ruben in zijn kinderstoel koninklijk geparkeerd midden in de badkamer. Met z’n drietjes op elkaar geplakt maar toch ieder in ons eigen wereldje. Een vredig geheel. Ik probeer uit mijn weekend-roes te ontwaken en te herinneren welke afspraken er vandaag in de agenda staan. Ruben kakelt heel wat af en oreert over van alles wat hem bezig houdt. Dat er geen geïnteresseerd publiek is hindert niet. Het is een eindeloze monoloog van ‘krrr-ii-boo-haah-yay-yay’. Komt vast goed. En Levi? Levi zit zoals gezegd bovenop de wasmachine getroond en is vol overgave bezig met het leeghalen van mijn make-up tasje. En ik krijg commentaar. En vragen. En hoewel ik echt de illusie had dat ik wat make-up betreft heel minimalistisch ben kreeg ik toch een bewonderend: ‘jij heb echt veel mama’. ‘Mmmmm’, antwoord ik nogal afwezig. Levi vraagt bij elk potje, elk poedertje en ieder kleurtje waar het voor is. En dat het open moet. En waarom dat dan niet mag. En waarom hij dat dan niet op zijn gezicht mag. En dat hij het stiekem toch gaat doen (bedankt voor de waarschuwing jongen). En waarom dat dan allemaal moet. Ik mompel iets over bacteriën in de crème en vieze handen en dat ik gewoon wil dat hij dat spul dicht laat. Net als ik het eigenlijk gewoon niet meer leuk begin te vinden hoor ik vrolijk vanaf de wasmachine tussen het gekakel van Ruben door: ‘De crème is bijna op, de wereld op z’n kop’. Onverschrokken neuriet Levi verder op zijn net nieuw zelf gecomponeerd refrein en ik geniet van de ‘kleine’ dingen van alledag. 

Want dat is het. Kleine dingen van alledag. Natuurlijk heb ik af en toe behoefte aan wat tijd voor mijzelf. En natuurlijk vind ik het soms heerlijk om die voordeur achter me dicht te gooien en te gaan niksen buitenshuis. Maar inmiddels weet ik met drie jonge kindjes dat deze momenten heel zeldzaam zijn en dat de kunst erin schuilt de ‘me-time’ te creëren in de momenten van alledag.  

Op de een of andere manier zijn mijn vooraf geplande en zorgvuldig ingerichte ontspan momentjes nagenoeg altijd een fiasco. Of het lukt me niet om weg te komen, of de kinderen vallen niet op het juiste tijdstip in slaap of, zoals laatst, ik val zelf in slaap. En daarom; probeer te genieten van datgene wat zich spontaan aandient. En ja, soms zie ik collega- mama’s voor zichzelf een stedentrip boeken met een paar vriendinnen. Ik hoor van andere stelletjes hoe zij hun kroost met regelmaat bij een oppas onder brengen en genieten van een paar dagen ‘rust’. Ook zijn er verhalen van mama’s en andere opvoeders die zo opgaan in zorg van en voor het kroost dat ‘me- time’ niet meer in hun leven voor komt. De een heeft het liefs 24/7 tijd met en voor de kinderen en de ander geniet van een zonvakantie aan het strand zonder plakkerige zandvingers en eindeloze kasteelbouwopdrachten van de kinders. En daarom is vergelijken met al die duizenden andere mama’s die allemaal in hetzelfde en toch een heel ander schuitje zitten nooit een goed idee. Doe de dingen zoals ze passen in jouw leven en jouw dagelijkse realiteit. En voor mij en ons gezin is gebleken: go with the flow! Ons dagelijks motto en ja, soms ook mijn dagelijkse struggle. Want nee, die flow gaat niet altijd precies daar waar ik heen wil. Ik accepteer het en weet dat er ook weer een moment komt dat de ‘me-time’ of dat broodnodige uurtje slaap wel een keer met die flow komt.  

En ondertussen… Tja, ondertussen is mijn crème bijna op, de wereld op z’n kop! Levi, bedankt!