Vandaag weer een blog van
gastblogger Bertina!
Ze is inmiddels bevallen van haar derde zoontje (daarover binnenkort meer!) en deelt de komende tijd weer aantal leuke blogs. Vandaag vertelt ze over de periode waarin we allemaal zitten... de lockdown, mondkapjes en heimwee naar hoe het was of hoe het ooit weer gaat worden? Lees je mee?!
Ons gezinnetje heeft last van heimwee. Heimwee naar ‘toen alles nog gewoon was’. De wetenschap dat dat ‘gewoon’ wellicht niet meer terug komt doet onze heimwee geen goed. Heus, ik zal niet klagen, maar ons gezinnetje is hartstikke ‘corona- moe’.
Thailand. We gingen er ieder jaar naar toe. De plek waar een deel van onze herinneringen liggen en onze toekomstplannen langzaamaan vaste vorm kregen. De plek waar oma woont, we onbeperkt kokoswater kunnen drinken, we geen winterjassen nodig hebben en we tot ’s avonds laat kunnen zwemmen in de zee. We missen het eten, het fruit, de massages, de zon en inmiddels zelfs de ijskoude airco’s in de shopping mall.
Zou het ooit nog terug komen?
Ik houd er niet zo van om in een mineurstemming te blijven hangen. Er is genoeg negativiteit en geklaag om ons heen dus houd ik persoonlijk graag de moed erin. Maar, de eerlijkheid gebied te vertellen dat ook ik zo langzamerhand mega lock-down moe ben. Inmiddels is mijn kapsel geworden tot een zielig bosje niks en dat weerspiegeld aardig mijn gemoedstoestand wanneer ik me besef waar we in terecht zijn gekomen. De energie om als een blije aardbei rond te wandelen zit ergens diep weggestopt.
En ja, natuurlijk heeft de lockdown, het thuisonderwijs en de avondklok zo z’n voordelen. Meer tijd met de kinderen, minder onrust, we waarderen wat we hebben, het milieu gaat erop vooruit en ik kan gerust dagje nummer zoveel make- up loos doorbrengen in joggingbroek. Maar toch…
Stiekem maak ik me zorgen. O nee, ik ben zeker geen virus ontkenner of complotdenker (denk ik) maar toch… tegenstrijdige nieuwsberichten, wel vaccin, geen vaccin, zou het dan toch… Duizend vragen en onzekerheid alom.
Maar he, dit zou geen klaagzang worden toch? Zijn we niet allemaal hartstikke corona- moe en moeten we er niet allemaal gewoon wat van maken? Ja tuurlijk, en dat doen we ook.
En zo proberen we deze eindeloze vakantie die geen vakantie is, door te komen door op te ruimen (yes!), films te kijken,
pannenkoeken te bakken
(kinders kunnen geen pannenkoek meer zien inmiddels) en manlief laat kinders en hond braaf dagelijks hun rondje rennen. Ondertussen ‘schrijven we geschiedenis’, maken we iets unieks mee en zijn we onbedoeld onderdeel geworden van een groter verhaal waar we zelf maar weinig meer van snappen.
Menigmaal denk ik: ‘Hoe dan’? Verlenging van de avondklok, hoe dan? Nog langer de winkels dicht, hoe dan? Bij elk kuchje de klas in quarantaine, hoe dan? Hoe doen jullie dat? Hoe houden jullie de moed erin? Vertel me, hoe dan?
Een poosje geleden hebben we gesmokkeld. We zijn, geheel tegen alle adviezen in, lekker uit geweest met de trein. Niks noodzakelijks aan, maar o zo belangrijk voor ons. Lekker verdwalen in een andere stad. Geen afleiding van eten of winkels (een van de weinige keren dat ik mezelf gelukkig prijs dat de speelgoedwinkels dicht zijn). Gewoon lekker onnodig lanterfanten en een nieuwe omgeving. En dat doet goed! Zo goed zelfs dat peuterlief vroeg: ‘Is daar Thailand?’. Ja kind, dit voelt als Thailand voor ons. Thailand zonder zonnetje of zomerfruit. Een dag geen stress, nieuwe indrukken, go with the flow en lanterfanten tot het donker wordt.
En zo slaan we ons door deze periode heen. Dag na dag. Ik hoop dat jullie ook een beetje ‘Thailand’ hebben gevonden, een manier om relaxed om te gaan met datgene waar we mee te maken krijgen.
En het einde? Geen idee. Ik denk er niet meer over na. Corona is bij ons, blijft bij ons en laat ons niet meer los. Helaas, onze kinderen zullen opgroeien in een nieuwe tijd, een nieuwe maatschappij. Een van afstand, plastic schermen en internetcontacten. Ach… braaf zet ik mijn mondkapje maar weer op, neem alle benauwdheid en beslagen brillenglazen maar voor lief en maak er met frisse tegenzin het beste van. Hoe dan? Weten jullie het?
